L’Angolo de la Wanda – Novembre 1991 – “AVERGHE UN CAN”.
…a cura di Graziano M. Cobelli
gcobelli05@gmail.com

Quatro Ciàcoe: da Verona.
“AVERGHE UN CAN”.
De prima matina, par forsa o par amore.
Ci no ghe l’à o no ghe l’à mai avudo, no poI capir cosa voja dir averghe un can! “El me can”, na frase che te risona drento come na fanfara. Dir, la me auto, el me vison, el me panfilo… pfùi, no gh’è paragon. “El me can” el vièn secondo solo a “me fiol”.
Mi, un can l’ò desiderà fin da buteleta ma, a la me leterina, Santa Lùssia al 13 de dicenbre, al massimo la m’à contentà con uno de pèssa. Ma, la setimana passà me fradel el m’à portà “a vedar” na cagneta spinonçina sbandonà da le parte del so uficio, sporca e piena de pulzi.
La me vardava con du oci neri e tondi che I’ò subito batesà “Picia”.
Me fradel (caino) co’ la scusa de dover andar a laorar el mè I’à sgnacà ne le costole! Dato che I’era sera, in atesa de tor na decision I’ò serà fora su la verandina ma a le tre de note ò dovù vèrzarghe parché la fasea un bonbardamento a tapeto; po’ ò scoperto che la m’avea sbregà-zo do fete de porta. Minacià con el giornal “l’Arena” piegà in quatro, la Picia I’à sospeso el concerto e l’à passà el resto de la note a vardar spaentà “l’Arena” dimostrando sùbito na carga de inteligensa.
Ore 5,30: mi, in camisa e savate e andatura da zonbi, co la cagneta ligà co un spago ò bagolà par el borgo na bona mez’ora savatando de corsa drio la cagna e ela drio gati, useleti e qualsìasi altra roba che se moveva. Ostrega, la Picia l’è un can da punta… te vedarè ben che me tocarà cronparme na dopieta.
2° ato: vìsita dal veterinario (L. 20.000). Diagnosi: l’è piena de pulzi. Come se no me n’avesse acorto ànca mi. Quindi, visita al “dog-center” (L. 30.000) per tosadura e disinfession. L. 25.000 par na cucia ‘ndo che no la se vol butar gnanca se te la copi, altre do carte da diese par un guinsalio estensìbile, più altre do par na barca de prodoti par cani, tuto infilà nel cassoneto visto che la magna solo carne de polame e spagheti. Colàre antipulzi, vacinassioni ecc… e par el momento la mòco-lì!
3° ato: se ò volù dormir, ò dovù lassarla comodar su la me poltrona preferita. La tersa note la s’à destirà sul tapeto… e la quarta infondo ai pie del leto, co la scusa che gh’èra el tenporal.
Dopo la prima ussita a ore antelucane ò çercà de bituarla a tègnar duro almanco fin a le 8. Ela l’è vegnù a svejarme ale 6, po’ l’è tornà ale 7 coi me sandali in boca. A sto punto ò dovù cedar. Paraltro, me fiol, a le 7,30 ancora indormensà l’è aterà dal leto a pie nudi su na pissada nel bel mèzo del tapeto de camara sua e subito I’à minacià rapresalie “hitleriane”. In ste matine ànca a Verona l’è aqua a sece roèrse. L’Adese I’à passà el “toro” e el se porta a drio de tuto! Mi, inpermeabile e onbrela, guinsalio e “sacramenti” so’ ‘ndà-zo a tute le ore.
Come prima esperiensa ò costatà quanta gente la g’à un can, in borgo. I cani incontrandosse i se snasa e intanto i paroni i fa conossensa.
A vardar ben, ò fato più amicissie in sta ultima setimana che non nei trent’ani che stò qua de casa. Come se no bastasse, ò scoperto ànca un saco de altre robe: na siesa de passiflore, un albaro de àmoli e n’altro de armìli, nel conprensorio. Na carga de gati de tuti i colori, usèi e uselòti de tute le rasse e parfin qualche pantegana.
Ò za perso un chilo a forsa de corse e me s’avarà ànca slongà el brasso destro, senpre tegnù in tiro par no farme sbregar-via el guinsalio.
A la sera, me buto davanti al me amato televisor; dopo aver fato i scanbieti prima che la Picia la me frega el posto su la poltrona, son straca morta e, co la cagneta in brasso, dopo un quarto d’ora ronchesemo tute do, sorde ànca al più sbordelon dei “western”.
Ma che belessa averghe un can! A essar sincera pensavo che ghe ne sarìa sta mi… la parona! Inveçe, se va ‘ndove che ‘l vol lu. Se se alsa dal leto quando che l’è lu a svejarse e no se poI più decidar un’ostrega e tantomeno ‘ndar ando che se voI!
E po’, basta coi ristoranti, coi hotel, coi viagi; adio libertà!
In machina, el posto in parte ala guida l’è suo! In conpenso se pol lassar un tòco de vero vèrto e apena che se aviçina un “cana” (vigile) gh’è bona speransa che ‘l se ciapa un smorsegon su na man (quela del blocheto). E po’… se poI mandar a farse frìsar tuti quei che davanti i te fa de belin e de drio i te scortèla. No s’è più soli; gh’è qualchedun che no te tradirà mai e no te darà mai, sientemente, un dispiaser! Gh’è qualchedun che, quando te torni a casa, l’è lì a spetarte come che te fussi Dio in persona… sensa contar la funsion, che g’à la to bestia, de barometro… de sismografo… de guardian! (la me Picia però la ghe fa festa a tuti… e la me lassarìa robar anca mi).
E se nei hotel e nei ristoranti i te para via, passiensa; i è tuti schei risparmià!
“OCI DE CAN”
Oci de can
andò gh’è solo passiensa
umiltà, dedission
e un lanpo infondo
de desperassion
par non a verghe el ben
de la parola
a dirte
che de fame e de fadighe
na caressa lo paga
e lo consola.
Oci de can
spéci inbrumàdi
de rassegnassion
che a la to voçe I ride
de passion,
che no i dimanda gnente
e tuto i dona.
…Fedele amigo
come mai nissuno,
che te leca la man
che lo bastona.
Wanda Girardi Castellani