L’Angolo de la Wanda – Gennaio 1993 – ARTISTI IN SOASA: “Bruna Brazzalotto Arte, belessa e determinassion”.
…a cura di Graziano M. Cobelli
gcobelli05@gmail.com

Quatro Ciàcoe: da Verona.
ARTISTI IN SOASA: “Bruna Brazzalotto Arte, belessa e determinassion”.
Con tre parole I’ò definida e descrita: arte… e qua, dopo che ve lo avarò dimostrà, convegnarè con mi che no’ ghe piove.
Belessa; basta vardarla!
Determinassion teutonica; l’è a dir ancora poco se pensemo che la s’à diplomà e I’à tacà I’inpegno de ‘na cariera, miga da poco, in età che le altre done, de solito e come massimo le se tol quelo de pascolar i neodi ai giardineti. A sto punto, no’ vorìa che imaginassi che la gà sul gobon le “primavere” de Andreoti; par carità! La Bruna la gà solo l’età che la dimostra: su-par-zo dai 35 ai 40 ani… ma a vardar ben e calcolando el so entusiasmo, forsi semo, ‘pena, ‘pena, su i 18.
Mi, de la Bruna, fin a pochi giorni fa conossevo solo la poesia in dialeto trevisan; ‘na poesia moderna, de bona consistensa e credea de conòssar anca la so pitura; le so aqueforti bele ma permeade senpre de ‘na vena de malinconia, conprensibile solo par ci sà, de sta versatile artista, le tante soferense e le traversie. ‘Dèsso, come un ragio de sol prepotente che a I’inproviso el sbusa da ‘na cortina de nuvole a iluminar la tera co’ ‘na cascada de coriandoli de oro e diamante, ò scoperto i so “COSMOGRAMMI” con, drio de questi, ‘na genialità, ‘na fantasia, ‘na creatività artistica de la qual, come dona, par ‘sta gran dona, m’ò sentida anca mi, a riflesso, granda come ‘na montagna! l “Cosmogrammi”…; par parlarghene con cognission, dovaria èssar quel che no’ son miga: na critica d’arte! Mi sò solo che i me dà ‘na forte emossion, smovendome drento curiosità, gioia, esaltassion oltre a un filin de tristessa par sotovia, ne la esplosion de pensieri aerei e iridadi che taca a girarghe intorno a sentenara come i anèi a Saturno. L’à de çerto inventà qualcosa de novo, con el suporto de la tecnologia moderna che, ‘na òlta tanto, l’è ‘ndà a servissio de’ ‘l “belo” oltre che del novo.
Fausto Piar I’à scrito che l’è riussida a caturar la luce ma mi dirìa che, più che caturarla, la Bruna la luce la I’à conquistada, inamorada e fata sua tra le vanese del giardin infinido de la poesia dove tuto l’è sol, calor, perfession e, soratuto, amor e la lo dise ben, ela stessa, in sti versi che ve riporto, stralciandoli da una tra le so più significative poesie:
“Quando i me pensieri
scava l’universo
xe note.
Se impissa
un gran firmamento
pronto a scoltar
i segreti del mondo.
Pènetro drento
imbriagàndome
de stele
par sercar la mia
quela giusta
che no’ trovo.
Ma continuo
e a sbrancàe
le buto sul mondo
parché altri
possa trovar la sua…”
Wanda Girardi Castellani